Sztuką jest...
Jest poszukiwać,
i odnajdywać Siebie...

Integracja Sensoryczna

Integracja sensoryczna to proces, w którym następuje organizacja dostarczanych do naszego mózgu wrażeń sensorycznych tak, aby mogły być wykorzystane w celowym działaniu, czyli w reakcjach adaptacyjnych, służących do wykonania określonej czynności, przyjęcia odpowiedniej pozycji ciała itp. Następstwem występowania zaburzeń w odbiorze i integracji bodźców są dysfunkcje w rozwoju poznawczym, motorycznym oraz zachowaniu dziecka. Dlatego celem terapii jest poprawa jakości przesyłania i organizacji informacji sensorycznej, tj. tego co jest odbierane przez zmysły naszego organizmu. Głównym zadaniem jest dostarczenie kontrolowanej ilości bodźców sensorycznych: przedsionkowych, proprioceptywnych i dotykowych w taki sposób, aby dziecko odpowiadało reakcją poprawiającą integrację tych bodźców.

Terapia integracji sensorycznej przeznaczona jest dla dzieci z:

  trudnościami w nauce (dysleksja, dysgrafia),

  zaburzeniami zachowania,

  zaburzeniami rozwoju mowy,

  zespołem nadpobudliwości psychoruchowej,

  autyzmem,

  zespołem Aspergera,

  mózgowym porażeniem dziecięcym,

  zespołem Downa.

Pomocy w tym zakresie należy poszukiwać jeśli dziecko:

  jest niezdarne ruchowo, nie nadąża za rówieśnikami w zabawach ruchowych, ma kłopot z łapaniem piłki, rzucaniem do celu,

  unika wspinania się na drabinki, zjeżdżalnie, huśtania się, karuzeli,

  z trudnością utrzymuje równowagę skacząc na jednej nodze czy chodząc po wąskiej powierzchni (deska, ławeczka, krawężnik),

  często się potyka, niechcący wpada na meble, ściany, inne dzieci,

  ma często przykre przygody z rozlaniem płynu, stłuczeniem wazonu, rozsypaniem cukru itp.,

  nie lubi mycia i czesania włosów, obcinania paznokci,

  nie znosi brudzenia rąk plasteliną, farbą, gliną,

  drażnią je metki, ubrania z golfem, woli nosić bluzy z długimi rękawami,

  myli strony (prawa-lewa), odwrotnie wkłada buty, rajstopy, bluzy,

  wolno uczy się nowych czynności ruchowych (np. jazda na rowerze, wiązanie sznurowadeł, zapinanie guzików),

  nie mieści się w liniaturze pisząc w konturach czy kolorując,

  bardzo mocno naciska ołówkiem na papier rysując lub pisząc,

  nie lubi układać puzzli,

  podpiera głowę podczas pracy przy stoliku,

  wierci się, nie może usiedzieć w miejscu,

  budowle z klocków układa z wyobraźni, nie potrafi ze wzoru,

  często psuje zabawki,

  ma trudności z wycinaniem nożyczkami,

  ma złe relacje z rówieśnikami, nie ma przyjaciela,

  myli litery, cyfry,

  mówi niewyraźnie, niechętnie, mało,

  ma opóźniony rozwój mowy,

  często się obraża,

  bywa agresywne.

Wskazane byłoby połączenie terapii integracji sensorycznej z terapią psychologiczną.

Taka praca zalecana jest dzieciom, które obok trudności w sferze integracji sensorycznej, mają również trudności emocjonalne, adaptacyjne, społeczne.

Całościowa praca przynosi bardzo dobre rezultaty.