Sztuką jest...
Nauczyć kochać, kiedy serce
nienawidzić wszystko potrafi...

Wypalenie zawodowe

Identyfikacja pracownika z firmą i pracodawcą, poczucie przywiązania wpływa nie tylko na zaangażowanie pracownika na rzecz firmy, ale również na jego psychiczne i fizyczne samopoczucie. Zadowolenie z pracy oddziaływuje na przywiązanie do niej.
Źródłem dumy z firmy może być jakość produktów, specjalistyczne usługi, tradycja przedsiębiorstwa czy realizowane przez nią cele dobroczynne. Związany z tym prestiż wzmacnia poczucie własnej wartości, silnie motywuje pracownia do identyfikowania się z pracodawcą i angażowania się w jego sukces.

WYPALENIE ZAWODOWE– to mieszanina objawów fizycznych, przeżyć psychicznych i zachowań. Jest to szczególny stan wycieńczenia psychicznego, wyczerpania emocjonalnego i zawodowego, ujawniającego się u osób wykonujących zawód związany z niesieniem pomocy, w którym relacje interpersonalne są częste i intensywne emocjonalnie.

Oznaki wypalenia zawodowego:

  depresja

  utrata energii

  utrata wiary we własne możliwości

  bierność w działaniu

  popadanie w rutynę

  odmowa brania na siebie jakiejkolwiek odpowiedzialności

  brak zainteresowania pracą

  niknące poczucie tożsamości zawodowej

  niska samoocena siebie jako pracownika

  pojawiają się i nasilają konflikty ze współpracownikami

  wzrastają napięcia w rodzinie

  częste przeziębienia

  uczucie zawodu wobec samego siebie

  złość i niechęć

  poczucie winy

  negatywizm, izolacja, wycofywanie się

  codzienne uczucie zmęczenia i wyczerpania

  częste „spoglądanie na zegarek”

  wielkie zmęczenie po pracy

  utrata pozytywnych uczuć w stosunku do pracy

  przesuwanie terminów spotkań

  niezdolność do skoncentrowania się na pracy

  cynizm i postawa strofująca wobec innych

  zakłócenia snu

  nieustępliwość w myśleniu i niechęć do zmian


Klasyfikacja zaburzeń występujących u dzieci i młodzieży

  Zaburzenia z zachowaniami niszczycielskimi. Wiążą się z zastępczym odreagowaniem, takim jak destrukcyjne i niebezpieczne zachowania i skrajną nieumiejetnością koncentracji uwagi i nerwowością.

  Zaburzenia emocjonalne. Obejmują problemy związane z lękiem i depresją.

  Zaburzenia odżywiania. Związane z jedzeniem, takie jak jadłowstręt psychiczny (anoreksja), bulimia.

  Upośledzenie umysłowe. Znaczne obniżenie ogólnego poziomu funkcjonowania cechujące się istotnie niższym niż średnie funkcjonowaniem intelektualnym i ograniczeniem zdolności adaptacyjnych.

  Zaburzenia uczenia się. Osiągnięcia szkolne znacznie niższe niż oczekiwane dla danego wieku, poziomu inteligencji i przebiegu kariery szkolnej.

  Całościowe zaburzenia rozwoju. Upośledzenie czynności porozumiewania się i nawiązywania relacji z ludźmi połączone z ograniczeniem i stereotypizacją przejawianych wzorów zachowań. Przykładem jest autyzm.

  Tiki. Nagłe pojawiające się ruchy lub wypowiedzi.


Rozumienie śmierci przez dzieci

Pojęcie śmierci kształtuje się stopniowo i wiąże się ze stadiami rozwoju poznawczego. Małe dziecko nie lęka się śmierci, natomiast bardzo silnie doświadcza rozłąki z matką.
3-4 letnie dziecko potrafi dostrzec różnicę między tym, co żywe i tym, co martwe.
Dziecko 4-7 letnie ma nadal niejasne pojęcie o zjawisku umierania, odróżnia je od snu, nie rozumie jednak, że śmierć jest nieodwracalna. Dziecko uważa, że osoba zmarła nadal zachowuje zdolność myślenia i odczuwania.
Dziecko 7-8 letnie potrafi podać fizyczne konsekwencje śmierci np. brak ruchu i czucia.
Realistyczne pojęcie śmierci kształtuje się pomiędzy 8 a 9 rokiem życia, jednak dopiero dzieci 9 - 10 letnie rozumieją, że śmierć oznacza utratę świadomości, ustanie wszelkich funkcji biologicznych oraz, że jest to fakt nieodwracalny.

Stadia rozwoju pojęcia śmierci u dzieci:

  Dziecko nie rozumie pojęcia śmierci, myli je ze snem lub podróżą.

  Pojawia się zainteresowanie śmiercią, dziecko może jednak błędnie używać tego pojęcia.

  Dziecko dostrzega zewnętrzne, fizyczne oznaki śmierci.

  Dziecko poprawnie definiuje pojęcie śmierci, ale jego wiedza na ten temat jest uboga.

  Dziecko potrafi dostrzec związki przyczynowo – skutkowe, rozumie prawa rządzące przyrodą. (wg Anthony)


Rozwój emocjonalny mózgu

W ostatnich tygodniach przed narodzinami, układ limbiczny rozpoczyna swoją pracę jako ośrodek oceny w mózgu. Hormony matki wywierają wpływ na mózg płodu i transportują informacje o stanie nastroju matki.

Pierwsze kamienie milowe naszej inteligencji emocjonalnej znajdują się w naszej „centrali uczuć”, czyli w układzie limbicznym.

Niemowlę w momencie narodzin przynosi ze sobą około 50% swoich emocjonalnych struktur, mianowicie dolną część układu limbicznego, która jest odpowiedzialna za fizyczne wyrażanie uczuć, górna część jest odpowiedzialna za doświadczenia emocjonalne. Górna część układu limbicznego rozwija się znacznie wolniej, gdyż warunkiem świadomości własnych uczuć jest połączenie się neuronów z przedczołową korą mózgową.

Pierwszy system sieci połączeń powstaje w ciągu pierwszych dwóch lat życia. Potem następuje druga faza – od drugiego roku życia do okresu dojrzewania- w której komórki dokonują selekcji i optymalizacji swoich miejsc kontaktowych, czyli synaps. W tej fazie znaczną rolę odgrywają wpływy środowiska i doświadczenia życiowe. Jest to faza kształtowania się inteligencji emocjonalnej dziecka.

Dopiero sześć miesięcy po narodzinach stajemy się naprawdę komunikatywni. W tym okresie w mózgu włącza się następny poziom tj. płaty czołowe. Wówczas dochodzi do pierwszych, odbieranych jako wzajemne, kontaktów najczęściej z matką.

Dziecko potrafi rozróżniać „blisko”, „daleko”, „znane”, „obce”. Bezpośrednio po narodzinach niemowlę naśladuje mimikę i gestykulację bliskich mu osób. Jest to początek jego emocjonalnej nauki.

We wszystkich kulturach niemowlęta zaczynają uśmiechać się między czwartym, a ósmym tygodniem życia. Jednak związane z tą wczesną mimiką uczucia niemowlę może rzeczywiście odczuwać, gdy górna część układu limbicznego rozpocznie swoją pracę. Pierwszy uśmiech jest raczej pozbawiony uczuć jest raczej refleksem, którego celem jest społeczna interakcja.

Najczęstszymi uczuciami są szczęście, smutek, złość i strach. Z wiekiem paleta uczuć staje się coraz bardziej złożona. Społeczne uczucia takie jak wstyd, czy przykrość, pojawiają się w wieku około pięciu lat. Poczucie winy, które wymaga większego zaangażowania myślowego, przychodzi znacznie później.


o Blogu

Na naszym Blogu, będziemy przedstawiać i przekazywać Państwu, treści dotyczące tematyki wychowania, nauczania, emocji, relacji społecznych, pracy zawodowej, trudności w zachowaniu. Z mojej długoletniej praktyki wynika, że są to najczęstsze problemy, z którymi osoby zgłaszają się po pomoc psychologiczną.